Durante
o século XVIII, a chegada da Ilustración —principalmente en Francia— daeu lugar
á aparición de novas correntes de pensamento que colocaron á razón como o eixo
fundamental sobre o que asentar as sociedades e que reivindicaron a necesidade
de afastar aos individuos da ignorancia, da superstición e da tiranía. Do mesmo
xeito, tivo unha gran importancia histórica a idea do dereito do pobo á
felicidade, enunciada polos filósofos ilustrados, que contradicía á louvanza
relixiosa do “sacrificio”, da “obediencia” e da “abnegación” como camiños para
acadar a virtude máxima.
Neste
contexto situamos o ourensán Benito Feijoo (1676-1764), quen tamén fixo gala da
reivindicación da necesidade de eliminar completamente as supersticións que
“atrasaban” o pobo e da importancia que tiña a educación para o progreso
social. Esas ideas exprésanse en obras como o seu Teatro crítico universal,
publicado entre 1726 e 1740.
Para
as mulleres galegas, este ilustrado tivo un destacadísimo papel histórico. Ao
igual que outros dous homes do seu tempo, tamén vinculados ao noso territorio
—Martín Sarmiento (1695-1772) e Vicente do Seixo (1747-1802)—, Feijoo fixo unha
proclama en contra da arraigada teoría da inferioridade biolóxica ou
intelectual feminina con respecto aos varóns. Estas palabras, tremendamente
decisivas para a historia das mulleres, aparecen recollidas nun capítulo da
mencionada obra Teatro crítico universal.
O alumnado do Ámbito Social do 3º módulo da ESPA tivo onte a oportunidade de tocar, ulir e ler un orixinal desta obra, achegando así á aula unha das obras fundamentais da nosa literatura e que representa un dos primeiros ecos feministas da Idade Contemporánea en Galicia.





Ningún comentario:
Publicar un comentario